3D visualisatie of productfotografie: wat kies je?

De vergelijking op één rij

De onderste twee regels zijn de kern. 3D is trager bij het eerste beeld en sneller bij het honderdste. Wie alleen naar het eerste beeld kijkt, kiest structureel verkeerd.

Het omslagpunt doorgerekend

Neem een product dat in twaalf uitvoeringen te leveren is: dezelfde vorm, twaalf verschillende materialen of kleuren.

Via fotografie. Twaalf uitvoeringen betekent twaalf keer opbouwen, belichten en fotograferen. Ook als het één product met twaalf hoezen is, is het per uitvoering een aparte opname met nabewerking.

Via 3D. Eén model van het product, plus twaalf materialen. Een materiaal- of stofgroep opzetten kost bij ons ongeveer een kwart studiodag; het model zelf loopt van enkele tientallen euro's voor een eenvoudig product tot ruim een halve dag voor iets met veel onderdelen.

Het verschil: bij fotografie betaal je twaalf keer voor hetzelfde werk. Bij 3D betaal je één keer voor het model en twaalf keer voor iets veel kleiners.

De vuistregel die daaruit volgt: onder ongeveer tien varianten per product is fotografie goedkoper, daarboven wint 3D, en dat verschil loopt hard op. Bij dertig of vijftig uitvoeringen is het geen discussie meer.

Waarom herhaling het beeld nog verder kantelt

Bovenstaande som gaat over één ronde. De echte winst zit in de tweede.

Verandert je verpakking, komt er een kleur bij, of wil je dezelfde producten in een andere omgeving tonen, dan begint fotografie opnieuw bij nul: opnieuw opbouwen, opnieuw belichten, opnieuw fotograferen. Bij 3D pas je het model of de omgeving aan en genereer je de hele set opnieuw.

Dat verklaart waarom de besparingspercentages in onze cases zo hoog uitvallen. Ze gaan niet over één shoot maar over jaren van herhaling. Bij een keramiekproducent kwam dat uit op 80 procent op de productfotografie, bij een motorenfabrikant op 50 procent op fotografie en 75 procent op filmproductie.

Wat fotografie beter doet

Eerlijk blijven: er zijn dingen waarin fotografie wint.

Snelheid bij weinig producten. Acht producten die op een tafel passen zijn morgen gefotografeerd. Modelleren duurt langer.

Echte mensen en echte situaties. Een model dat een schoen draagt, handen die een product vasthouden, een echte werkplaats met echte rommel. Dat is met 3D te benaderen maar zelden goedkoper.

Materialen die niemand goed nagemaakt krijgt. Sterk textiel, vacht, vloeistoffen in beweging. Het kan, maar de tijd die het kost weegt niet altijd op tegen een shoot.

De verstandigste route is meestal een combinatie

Fotografeer wat toch al in de studio komt en waar echte mensen bij horen. Bouw 3D voor de varianten, de uitvoeringen en de situaties die je nooit allemaal zou kunnen fotograferen.

Zo betaal je fotografie voor wat fotografie goed doet, en gebruik je 3D voor het probleem dat fotografie niet kan oplossen: schaal.

Waar het in de praktijk misgaat

Twee fouten zien we vaak terugkomen.

Te vroeg beginnen zonder productdata. Een 3D model bouwen zonder duidelijkheid over welke uitvoeringen er zijn en hoe ze heten, levert een set beelden op die niemand kan koppelen aan het assortiment. Leg eerst vast wat er te tonen valt.

Modelleren wat je ook kunt hergebruiken. Wie voor elk product opnieuw begint, betaalt drie keer. Producten binnen een lijn delen vrijwel altijd onderdelen. Dat vooraf ordenen scheelt meer dan welke onderhandeling over het uurtarief ook.